به نام خدامیلاد نور

برتمام مسلمانان و خصوصا برتمام پدران عزیز مبارک باد


سیزده رجب،روزنزول نور از آسمان در قاب کعبه، روز تولد مردانگی در تن حیدر،روز شکفتن

 مهربانی ها،روز تولد عشق و عاطفه،و مروت و شجاعت   

روز میلاد    علـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــی

علیه السلام

برتمام مسلمانان و خصوصا برتمام پدران عزیز مبارک باد


پدر! گرچه خانه ما از آینه نبود؛ اما خسته‏ ترین مهربانی عالم، در آینه چشمان مردانه ‏ات، کودکی‏ هایم را بدرقه کرد، تا امروز به معنای تو برسم.
می‏ خواهم بگویم، ببخش اگر پای تک درخت حیاطمان، پنهانی، غصه‏ هایی را خوردی که مال تو نبودند!
ببخش اگر ناخن‏ های ضرب‏ دیده ‏ات را ندیدم که لای درهای بسته روزگار، مانده بود و ببخش اگر همیشه، پیش از رسیدن تو، خواب بودم؛ اما امروز، بیدارتر از همیشه، آمده‏ام تا به جای آویختن بر شانه تو، بوسه بر بلندای پیشانی‏ات بزنم. سایه‏ات کم مباد ای پدرم!
آن روزها، سایه ‏ات آن‏ قدر بزرگ بود که وقتی می‏ ایستادی، همه چیز را فرا می‏ گرفت؛ اما امروز، ضلع شرقی نیمکت‏ های غروب، لرزش دستانت را در امتداد عصایی چوبی می‏ ریزد.
دلم می‏ خواهد به یک‏باره، تمام بغض تو را فریاد کنم. ساعت جیبی ‏ات را که نگاه می‏ کنی، یادم می‏ آید که وقت غنچه‏ ها تنگ شده؛ درست مثل دل من برای تو.
این، تصادف قشنگی است که امروز در تقویم، کلمات هم ‏معنی، کنار هم چیده شده ‏اند. یعنی در دایرة المعارف عشق، پدر، ترجمه ی علی علیه ‏السلام است.
مشق عشق


خیال پدر

شب بودوماه واختر و شمع ومن وخیال                                       

                                         خواب از سرم به نغمه مرغی پریده بود


     در گوشه اتاق فرو رفته در سکوت                                                    

                                                 رویای عمر رفته مرا پیش دیده بود


        درعالم خیال به چشم آمدم پدر                                                              

                                                            کز رنج چون کمان قد سروش خمیده بود                                       
       

      موی سیاه او شده بود اندکی سپید                                                      

                                                گویی سپیده از افق شب دمیده بود


     یاد آمدم که در دل شبها هزار بار                                                          

                                               دست نوازشم به سر و رو کشیده بود
             

         از خود برون شدم به تماشای روی او                                                        

                                                   کی لذت وصال بدین حد رسیده بود

 

       چون محو شد خیال پدر از نظر مرا                                                          

                                                  اشکی به روی گونه زردم چکیده بود

سهراب سپهری